Den dialektsyngende, kassegitarspillende og Øyafestival-aktuelle Daniel Kvammen er i vinden om dagen. GAFFA har tatt en prat med den beskjedne hallingdølen, i forkant av fredagens konsert på Parkteatret.
Hvordan er stemningen på øvingslokalet?
Stort sett god, men med jevne innslag av galskap. Mykje følelsar, men det trengs!
Hva kan vi forvente av konsertene dine framover?
Ikkje stor fan av å fyre på verbalt om egne evner, men i alt seriøsitet: Daniel Kvammen-gruppen blir berre bedre og bedre. Personlig havna eg inne i musikarlivet litt på slump for eit år sida. No som fokuset ligg fult å heilt på å spele musikk blir låtane bedre og bedre, og bandet begynner å bli jævlig frekt.
Hva har du på raideren?
Er egentlig ikkje så nøye på det. Eg tenker eg er på bruket for å spelle konsert, så det går stort sett i dei tinga som er mest nødvendig for at me skal kunne gjennomføre konserten på ein fin måte. Pleier imidlertid å be om ein litt finare Skotsk single-malt whisky som eit tilleggsgode, om arrangøren ser økonomisk kapabel ut.
Har du noen rutiner før konsert?
Øl.
Hva hører du på når du er på veien?
No for tida går det mykje i den nye Sun Kil Moon-plata, gamal Red House Painters, Steve Gunn, Alison Krauss & Union Station. Og den nye War On Drugs leverar sterkt!
